اگر دل دلیل است، آورده ایم

من اه می کشم و تو پشت سر هم مینویسی
از همه چیز شعر می سازی حتی سلام های سرسنگینم
و خداحا فظی هایت که همیشه بی جواب می ماند
من دیگر خسته شدم
از این همه حرفهای تکراری
از این همه...... بگذریم
نمی دانم
چرا
دلم,دیگر به چشمهای کسی بند نمی شود؟؟؟؟

من و دردهایم...اما جای تو خالیست

چيز مهمي نيست آقا ، کاملا خوبم
دارم براي قاب عکست ميخ مي کوبم
بر روي اين ديوار سرد لعنتي ، يا نه....!
روي دل ديوانه ي هميشه آشوبم !
سر دردهايم ؟ دائمي ، هميشگي ، عادي ست!
حل مي شود با قرص هاي سبز مرغوبم!

آوازهای رنگی خود را ز سر بخوان !
با برگهای قهوه ای و سرخ و زرد خويش 
نقش هزار پرده ای از يادها بکش .....
لختی درنگ کن!
از سطر سطر دفتر يادم عبورکن!
با من کتاب خاطره ها را مرور کن!
تو يادگار عمر به تاراج رفته ای
در روزهای خاطره انگيزت
پيچيده عطر کودکی و نو جوانی ام
من دکمه های لباسم را
با دستهای مهر تو می بندم
در کوچه های خاطره انگيزت
دنبال عمر گمشده می گردم
گلدان شمعدانی و ياسم را
با قطره های مهر تو
آب می دهم
با من بمان!
با من بخوان!
همراه من کتاب زمان را ورق بزن :
زنگ دبستان را زدند...
احمد دوباره کنج حياط ايستاده است
خورشيد کم کمک به نوک کوههای غرب
نزديک می شود ....
اما هنوز از حسنک نيست يک خبر
معلوم نيست باز چرا دير کرده است!
فرياد اعتراض حيوانها می رسد به گوش :
بع بع .... مع مع
کبری هنوز پشيمان است
امسال هم دوباره کتابش را
زير درخت خانه اشان جا گذاشته   

گويی خود برنداشته
با اينکه بره های قشنگش را
همين پارسال گرگ
از هم دريد و خورد .....
پاييز مهربان!
با من بساز!
با من برای کوچ پرستو غزل بساز!
من هم کتاب عمرو جوانی را
زير درخت سبز زمان جا گذاشتم
آموختم دروغ نگويم اما
اين گرگ نا بکار
يوسف من را
از هم دريد .....
............
دارد قطار حادثه از راه می رسد
پيراهنم کجاست‌ ؟؟
فانوس هم که نفت ندارد
کو ماه ؟؟ کو سوار ؟؟
باران حادثه است که می بارد
آن مرد در باران می رود
سد هم شکسته است
پطرس کجاست ؟؟
تاب و توان من هم از دست رفته است
بازی تمام شد!
اين دست آخر است ....
تقدير برد و من
ناباورانه باختم !
اما چقدر خوب
من گرگهای گله خود را شناختم .......

آن چنان دل شكسته و پا شكسته

آن چنان شوريده دل

و ديوانه بودم كه

"دلم در اين دنيا

فقط هواي تو راكرده بود و بس"

ابتداي كوچه برف مي باريد

انتهاي كوچه از من جوانه روييد

از زمستان تا بهار

فقط يك ديدار فاصله بود

فقط يك ديدار !...

من كه روزي اشك خواهم ريخت

                      بگذار امشب

                        كه دلم پر از طپش عشق است

                       ودر گوشم

                       پر از سكوت كلمات مهرباني است

                                          گريه سر دهم   

بگذار بغض هايم را      

             كه تلخند

               به شيريني

                 گريه بيارايم

        واز باران چشم هايم

                   رنگين كمان بسازم

بگذار كه همه جا پر از رنگ شود

                  رنگي براي دل رنگ باخته ام

                              براي صورت رنگ پريده ام      

                  براي ابعاد هندسي نقاشي خاطراتم

چقدربا شعر قلم زده ام

   چقدر همراه پرنده پريده ام

چشم باز مي كنم

               در چهار راه حقيقت

               باز به درختي تكيه داده ام

                          و خيال پرواز را

                  با خود پر واز عوضي گر فته ام  

آن كبوتر كجا

ومن كجا

از بس در جا زده ام

جاي پايم روي اسفالت هاي خيابان سوت  و كور  

                                حكاكي شده اند   

تو به من مي خندي

من كه به درختي تكيه داده ام

               و رنگين كمان گريه ام

               خيابان را نقاشي كرده است

من به خود مي آيم

                    از خنده هاي تو ...

     من كه يك روز گريه خواهم كرد

                           چرا از امروز شروع كنم

بگذار بخندم ، به بلندي قهقهه هاي تو

                                من كه درونم پر از پوزخند است

                                                       به زندگي ...

وبر لبم هزاران لبخند  را

                          براي روز ديدار او

                         به امانت گذاشته ام

اما بعد از اينكه  گريستي  و خنديدي

                       چه خواهد ماند

 شايد ياد خنده ها و ياد گريه ها  

                           و شايد دوباره گريستن ها

من كه روزي گريه خواهم كرد ...

بگذار بگريم ، بگذار بگر يم

((ديگر بس است خسته شدم )) پرده را کشيد  
تا کي کنار پنجره آرام و بي صدا
در انتظار آمدن و وعده و وعيد
تنهاترين بمانم و در فکر اين که او
شايد در انتظار محالي به من رسيد!؟
اول بلند شد نفسي تازه کرد و بعد
دستي به گيسوان پريشان خود کشيد
آبي به پلک هاي ورم کرده اش که زد
از لابه لاي هر مژه اش غصه اي پريد
در چشم هاي آينه خود را نشاند و گفت:
(( اين بار جور ديگر از اول نه نا اميد ))
افسوس بغض راه دلش را فشرده بود
قلبش کلام تازه او را نمي شنيد!
برگشت با خيال خودش گريه کرد و باز
پرده کنار رفت و به هق هق نفس بريد

مي خواهم به من پاسخ دهی   

حتي اگر بد حرف مي زنم

تمام چيز هايي كه تا كنون  گفته ام

 فراموش خواهند شد

هر چند  براي من

از اين شعر يا هر شعر ديگر  ارزشمند ترند

مي خواهم  گوش كني !

حتي اگر  بد  حرف مي زنم 

به من گوش بده !

نه در شعرم

بلكه در اشكهايم

نه وقتي بهترين هستم

بلكه وقتي بد ترينم !

پاييز آمد،                                                    
در ميان درختی،
لانه کرده کبوتر
از تراوش باران می‌گریزد.     

خورشید از غم،
با تمام غرورش،
پشت ابر سیاهی
عاشقانه به گريه می‌نشيند.

من با قلبی،
به سفيدی روز،
می‌روم در دشت و کوه و صحرا.

شعر هستی،
بر زبانم جاری،
پر توان‌ام آری،
هم‌چو عطر اقاقی
لابلای درختان می‌نشينم.

عشق نمي پرسه تو کي هستي؟

 عشق فقط ميگه: تو مال مني .
عشق نمي پرسه اهل کجايي؟

 فقط ميگه: توي قلب من زندگي مي کني .
عشق نمي پرسه چه کار مي کني؟

 فقط ميگه: باعث مي شي قلب من به ضربان بيفته .
عشق نمي پرسه چرا دور هستي؟

 فقط ميگه: هميشه با مني .
عشق نمي پرسه دوستم داري؟

 فقط ميگه:دوستت دارم

در

 شبی پر ستاره و آرام دختری در عذاب می میرد

دختری در عذاب تنهایی غرق در التهاب می میرد

در نگاه دو چشم خسته ی او زندگی موج می زد و  عشق

غافل از اینکه این همه رؤیاست، عاقبت در سراب می میرد

چشم هایش پر ست از حسرت، حسرت لحضه های رؤیایی

چشم هایی که پر ز رؤیا بود آن زمان چون شهاب می میرد

دست های نیاز او آن وقت رو به سوی ستاره بالا رفت

دخترک در شکوه راز و نیاز، لحضه ی استجاب می میرد

و پریشان و خسته و غمگین در خیالش که اشتباهم چیست؟

این چه جرمی ست هر زمان احساس در همین ارتکاب می میرد

زیر آوار غصه ها خم شد آهی از عمق قلب او برخاست

بی خبر از همینکه جرمش چیست، پاسخی بی جواب می میرد

بعد از آن لحضه های بارانی چهره اش را کشید و قابش کرد

زیر آن هم نوشت این چهره زیر آوار قاب می میرد

آسمان پر از ستاره و صاف از ستاره تهی شد و غمگین

زیر رگبار آسمان آن شب دختری عمق خواب می میرد